“Düşünüyorum o halde varım”
Bu meşhur bir sözdür bir o kadar bencildir ve bu bencillikle tüm kozmosu kabul etmiştir. Mükemmel olan bu hayatta sadece açlık olmalı bu da bizi “hangi boyutun açlığı” “kaçıncı dereceden açlık çekiyoruz”dan “ben açsam o da aç” kabullenişine kıvranarak vardırır. Tüm bu eserden “ben o halde neyim” sorusuna yine eser bu cevabı uygun görüyor gibi. Meşhur komedyen şöyle diyebilirdi bel ki;
“biraz fazla mı tuzluyum, neyse”
-Kermit Tuvanay
